Ik moet jullie iets opbiechten…
Sorry ik loop hier niet mee te koop.
Omdat ik liever naar de dingen kijk die je wel kunt,
dan wat je niet kunt.
Dit wordt zo nu en dan niet zo goed begrepen, heb ik in de praktijk ondervonden. Na lang na te hebben gedacht, heb ik besloten mij even kwetsbaar op te stellen om dit op deze manier met jullie te delen. En iets meer over mijn achtergrond zal vertellen.
Nee, ik heb niet alleen iets aan mijn been. Maar ben rechtszijdig gehandicapt. Ik heb een sleep been, een voet waar ik altijd bij moet nadenken om vooruit te komen. Een rechterhand, die ik niet kan gebruiken.
Ik hoor u denken…
Lees het verhaal van Iona
en zal u merken dat uw vooroordeel een hele andere wending krijgt…
Kern gezond ben ik geboren bij ouders die kunstenaars zijn. Een half jaar later ben ik pijnlijk gevallen en op mijn hoofd terechtgekomen. “wat veel ellende heeft veroorzaakt”. Ons leven stond even op zijn kop. Naar een aantal onderzoeken wilden de artsen mijn schedel open maken. Want wat hier is gebeurd, konden ze niet verklaren. Mijn ouders hebben dit “Achteraf” gelukkig geweigerd en mij mee naar huis genomen. U zal misschien begrijpen, “en dat voor in die tijd, dat ze nog niet zo ver waren in de ontwikkeling van de wetenschap.” Spannend was het voor mijn ouders of ze de juiste keuze hadden gemaakt… Het enige wat de deskundige arts mijn ouders luid en duidelijk mee konden geven: Mevrouw, Meneer, Uw dochter zal voor altijd in een rolstoel zitten met alle gevolgen van dien! En nooit kunnen praten.
Mijn ouders zijn zelf in onderzoek gegaan. Doktoren gevonden die zonder in mij te snijden, mee willen denken naar mogelijkheden, hoe ze zo goed als kunnen helpen, om mij zo’n gewoon mogelijk leven te geven.
Zo kwamen ze in contact met genezers die erg veel van kruiden weten. Want ik had een wond op mijn hoofd die met medicijnen niet verdween, en het eigenlijk alleen maar erger maakte. Mijn ouders hebben de adviezen van de genezers opgevolgd en de wond verdween. Zo zijn ze verder gaan zoeken en kwamen veel verschillende deskundige mensen in contact.
De mensen die commentaar gaven, of negatief oordeelden, negeerden mijn ouders en gingen op hun gevoel af waarvan ze denken het beste voor mij te doen.
Tot mijn zesde heb ik gekropen. Kleine stapjes kon ik, maar om mijn voet te ontlasten van de rechterkant, hinkten ik veel. Toen hebben ze een arts gevonden die mijn egel spees redelijk recht heeft gezet. Kent u de film Forrest Gump? Met zo’n beugel schoenen ben ik gaan leren lopen. Deze waren op mijn maat gemaakt. En zwaar dat ze waren! Bakken geld ging daar doorheen, want voordat de schoenen op maat gemaakt waren, waren mijn voetjes alweer een beetje gegroeid. Er werd gedaan wat kon.
Een zwembad was aan het einde van de straat. Daar kon je mij twee keer in de week als waterrat vinden. Een dorp verderop een paarden manege waar ik bijna elk weekend was. “Paardrijden is goed om je evenwicht te stimuleren”. Onder het eten spraken wij over de dag die we allemaal hebben meegemaakt. En als mijn vader een slechte dag had, gingen de moppen over tafel. Daar is hij heel goed in. Zelfs het afwassen van het avondeten “waar vele mensen een hekel aan hebben” Wisten mijn ouders weer een feestje van te maken! Mijn moeder zong heel veel waarop ik woorden opving. Op den duur zongen we de liedjes in kanon. En deden veel spelletjes in de avonduren.
Wij woonden in Limburg. Een klein dorpje in een doodlopend straatje aan het bos. Waar, zodra het voorjaar werd tussen de bloemen waar ik mijn verhalen mee deelden. Meestal kwam ik dan ook thuis met een prachtig boeketje bloemen dat mij het meeste steun gaf.
Mijn ouders waren er heel blij mee maakte.
Nee, mijn jeugd was niet geweldig qua onderzoeken, ziekenhuizen en vele soorten therapeuten en onderzoeken. Ondanks dat, zorgden mijn ouders ervoor dat door het jaar heen gezellige uitjes werden gedaan en het thuis aangenaam was. Door het vele plagen van kinderen op school trok ik mij veel terug. Amuseren deed ik mij prima zolang ik maar alleen of in het bos was.
De school waarop ik zat, trok mij veel terug in de schriften die ik met tekeningen mooi maakte. Vele scholen die mijn ouders hebben bezocht waren niet geschikt voor mij. Uiteindelijk vonden ze een school die 65 km verderop lag waarop ik als 12 jarige zelfstandig iedere dag heen
ging. Mijn broer heeft een poging gedaan om mij op een gewone fiets te laten fietsen. Te vergeefs mijn evenwicht kon dat niet aan en ging zelfstandig met de driewielfiets vroeg in de ochtend naar het volgende dorp, om daar de bus te nemen naar Maastricht waar ik moest overstappen op de volgende. Twee prachtige jaren waren dat voor mij. De tijd brak aan om naar een vervolgschool te gaan. Een goede school was er niet in de omgeving van Limburg, waarop ik op mijn 14de richting Utrecht ben verhuisd. Waar wel een school was die bij de keuze van mijn ouders paste. Een keer in de 14 dagen ging ik een weekendje op en neer met de trein. Zingen deed ik graag waarop ik privé les kreeg. “Ook om beter te articuleren voor spraak.”
We hoorden van nieuwe ontwikkelingen in de medische wereld en zijn daar op af gestapt. Want ik had een baby hand die gefuist zat. Deze zouden ze kunnen opereren zodat de handpalm open zou staan, waardoor het op een normale hand zou gaan lijken. En misschien wel wat mee zou kunnen gebruiken later. Dit geheel goed doorgesproken en heb ik akkoord gegeven. Ik werd wakker uit de narcose en mijn duim zat behoorlijk naar binnen gevouwen. De arts beweerde dat het goed zou komen. Maar niets was minder waar.
In de tussentijd…
Een droom van mij kwam uit en ben de bloemenschool in Houten gaan volgen. Nee, een makkelijke tante ben ik niet want de opdrachten die we kregen om bloemwerk te maken waren altijd exclusief en smaakvol.
Mijn hand was niet verbeterd. Alleen maar verslechterd. Een second opinion in een ander ziekenhuis, waar ze ook behoorlijk aan het ontwikkelen waren, garandeerde dat de hand verbeterd kan worden. En weer naar vele besprekingen heb ik het akkoord gegeven.
Er kwamen in een paar vingers pinnen. Helaas verdroeg mijn lichaam dat niet en begon van binnen te ontsteken. Maar de pinnen moesten volgens de arts blijven. De pijn was ondragelijk en zelfs de puntjes van de pinnen begonnen uit mijn hand te komen. Een hebben ze verwijderd maar de ander…
In die tijd leerde ik mijn huidige man kennen en ben naar Haarlem verhuisd omdat hij daar woont. De pijn was niet te harden en zijn naar de huisarts gegaan, die mij doorverwees naar een revalidatiearts. Ze schrok enorm van wat ze zag. Met spoed kon ik vrij snel onder het mes om de pinnen te laten verwijderen.
Het was erg wennen in Haarlem, een heel nieuw leven moest ik opbouwen. Jammer genoeg ging dat met vallen en opstaan. Een hondje op een boerderij sprong tegen ons aan en is ons gezelschap komen brengen. Waar zei was, was ik. En andersom. Naar eindelijk een aangepaste woning te betreden, die we helemaal zelf naar ons eigen smaak in hebben gericht. Want een badkamer was er niet. Een keuken, die je eigenlijk geen keuken mag noemen. Alleen de stoellift was voor mij erg belangrijk. Voor de rest wat kleine aanpassingen zelf gedaan en sfeervol gemaakt. Daarna kon ik eindelijk even op adem komen. Gelukkig kwam de creativiteit weer, maakte prachtige sieraden en ontwikkelde mij verder in de bloemen.
Ik hoopte op een prachtige baan bij een van de bloemenwinkels die Haarlem en omgeving rijk is. Lette vooral op de bordjes op de toonbank waar er om personeel werd gevraagd. Telkens werd ik afgewezen. Zijden, nee sorry, terwijl ze afkeurend naar mijn hand keken. Ja, dat doet verschrikkelijk veel pijn! Zal ik je vertellen.
Ondanks dat, ik ben zelf blijven ontwikkelen en door heel Nederland regelmatig op markten, braderieën, exclusieve Fairs gaan staan. Kreeg zelfs opdrachten om kastelen in het binnen- en buitenland in te richten met droog bloemstukken. Ik ben bij kunstmarkten terechtgekomen waar ik naast mijn bloemwerk ook exclusieve sieraden verkocht. Er hebben sieraden even centraal in een galerie mogen hangen. Waarbij mijn man hielp met erheen rijden, en in- en uitladen. Graag heb ik jullie wat foto’s willen laten zien. Toen hadden we fotonegatieven waarop we weinig foto’s maakten. En hoe ik deze mooi op de computer krijg???
Zo graag wilde ik een baan, maar de afwijzingen waren niet misselijk. Ik ben naar de uwv gestapt om hulp te krijgen. Sorry, daar zijn geen woorden voor. Hier ga ik niet te veel over uitweiden want luisteren, en echt kijken wat je kunt en goed in bent. “Dat is erg moeilijk tegenwoordig! Uiteindelijk mocht ik gratis in een bloemenwinkel 3x per week gaan werken en de buskosten waren ook nog eens voor mijn eigen rekening. Hier laat ik maar een paar woorden van weten, want hoe ik behandeld werd en weggeschoven de keuken in. Terwijl mijn bloemwerken wel verkocht werden. Het flapte bij hen eruit. Klanten hebben last van jou, omdat je gehandicapt bent.
Sorry, ik ben degene die ondanks de vele pijn die ik met mij mee draag en niet over zeur, het meest toch een glimlach op mijn gezicht laat zien! En ben overspannen naar huis gegaan.
In de tussentijd zijn mijn man en ik getrouwd. En mijn ouders hebben hun droomplek in Frankrijk gevonden die definitief zijn verhuisd. Mijn verlangen was erg groot om mijn auto rijbewijs te halen. Mijn man is echt fantastisch, die zegt bij alles wat ik graag zou willen dat ik dat kan! En helpt mij altijd in wat hij kan. Weer ging ik in onderzoek of dit mogelijk was voor mij. Jes! Naar een test te mogen doen mocht ik in een aangepaste auto mijn rijbewijs halen. Warempel ik ben geslaagd! Ik was zo blij als een klein kind. Eindelijk was ik vrij om te gaan en staan waar ik wil!
Ik was erg benieuwd naar mijn val toen ik een baby was en heb röntgenfoto’s van mijn hoofd laten maken. Dat is echt maf. Mijn rechterkant is helemaal leeg. Maar de linker, zit vol met hersens! Dit ben ik verder gaan onderzoeken en er kwam veel naar boven. Ik ben op zoek gegaan om hulp te krijgen, om mijn verleden te verwerken. Helaas dicht bij huis vond ik niet de juiste persoon. En ben in Limburg beland waarop ik 2 jaar op en neer met de auto heen ben gegaan. Tot het moment daar was, besefte ik dat ik dit echt alleen moest doen. En ben in overleg 3 maanden door verschillende landen gereden.
Ik kreeg onderweg visioenen en vele herinneringen die kwijt waren geraakt. Van de mensen die ik onderweg ontmoette, kreeg ik erg veel waardering en respect. Ze gaven mij de moed om ook mijn dromen te gaan vervullen die ik waard ben.
“Zie hier, ik kon het niet laten om je een kleine indruk te geven. Ik heb een kort filmpje voor je gemaakt.”
Thuis aangekomen eerst man lief al mijn avonturen verteld van de reis. Daarna van mijn plannen die ik had. Geweldig idee! Want je hebt veel te bieden. Kreeg ik als antwoord. Uiteraard zijn alle voor en nadelen naast elkaar gelegd en man lief gevraagd of hij altijd bij wilt staan om te helpen met dingen die ik niet kan. Zijn akkoord kreeg ik. En zo ben ik alle voorbereidingen gaan nemen.
Tot op een dag dat ik tegen een prachtig winkel pandje in Bloemendaal aan liep. En ben mijn winkel gestart in 2009.
Laat een bericht achter?
Of meld je aan
Zodat je op de hoogte blijft en een mail krijgt als er weer een nieuw bericht uit komt.
